گرداوری: اسماعیل حیدری

مدیریت عبارت است از علم و هنر برنامه‌ریزی (پیش‌بینی)، سازماندهی (تقسیم کار و تفکیک وظایف)، هدایت و رهبری (راهنمایی کردن زیردستان و توانایی نفوذ کردن در دل ایشان)، نظارت و کنترل (ناظر بودن بر اعمال ایشان و اصلاح اشتباهاتشان)و نهایتا ایجاد هماهنگی (برقراری نگرش سیستمی بین کارکنان)برای رسیدن به هدف یا اهداف از پیش تعیین شده است. «مدیریت یعنی تصمیم‌گیری»
وظایف نیروها عبارت است از تصمیم‌سازی (با ارایهء پیشنهادات)و اجرای تصمیم پس از اتخاذ از سوی مدیریت، وظایف مدیران عبارت است از تصمیم‌گیری و نظارت بر اجرای تصمیمات.
سرجیوزیمن معاون سابق بازاریابی کوکاکولا و نویسندهء کتاب ارزشمند پایان عصر بازاریابی سنتی پنج سطح برای تصمیم‌گیری قایل است.

● سطوح تصمیم‌گیری:
۱)سطح یک: تصمیم من (مدیر ارشد)بدون کمک شما (منظور کارکنان است.)
این سطح مربوط به امور سیاستگذاری است.
۲)سطح دو: تصمیم من با کمک شما.
مسوولیت تصمیم‌گیری با مدیر است اما از نظرات و پیشنهادات کارکنان مطلع می‌شود.
۳)سطح سه: تصمیم ما.
سرجیو زیمن می‌گوید من از این سطح متنفرم. چون مسوول تصمیم‌گیری مشخص نیست. حتی در قوی‌ترین مردم‌سالاری‌ها یک نفر باید رهبری را بر عهده بگیرد.
۴)سطح چهار: تصمیم شما با کمک من.
از سخت‌ترین تصمیم‌های مدیران است. چون باید قدرت خود را فراموش کنند و اجازه دهند فرد دیگری تصمیم بگیرد.
۵)سطح پنج: تصمیم شما بدون کمک من.
یعنی اعتماد مدیر به توانایی‌ها. دانش و بصیرت نیرو به حدی می‌رسد که مسوولیت را به صورت کامل تفویض می‌کند.
اساساً سطح پنج به مخاطب می‌گوید: «گوش کن، دلیل این که شما این‌جا هستید، دلیل این که من شما را استخدام کرده‌ام، دلیل این که به شما اجازه داده‌ایم که تحت لوای علایم تجاری این شرکت کار کنید، این است که شما را باور داریم. بروید و کارتان را انجام دهید.»