نوشته : اریک فروم

 معمول‌‌ترین اشتباه مردم این است که نثار کردن را با «ترک» چیزها، محروم شدن و قربانی‌گشتن یکی می‌دانند. کسانی که هنوز منش‌های آنان به اندازه کافی رشد نیافته و از مرحله‌ی گرفتن، سود بردن و اندوختن فراتر نرفته‌اند ... مردمی که جهت‌گیری اصلی آنان بارور نیست، احساس می‌کنند که نثار کردن فقر می‌آورد ... به عکس، عده‌ای آن را نوعی فضیلت به معنی فداکاری می‌دانند. اینان فکر می‌کنند که درست به همان دلیل که نثار کردن عملی دشوار و ناگوار جلوه می‌کند، انسان باید نثار کند و ببخشد ] «والد»[.
فضیلت نثار کردن برای آنان در همان قبول فداکاری تجلی می‌کند...
برای کسی که دارای منشی بارور و سازنده است] «بالغ»[، نثار کردن مفهوم کاملاً متفاوتی دارد.  نثار کردن برترین مظهر قدرت آدمی است. در حین نثار‌کردن است که من قدرت خود، ثروت خود و توانایی خود را تجربه می‌کنم. تجربه‌ی نیروی حیاتی و قدرت درونی، که بدین وسیله به حد اعلای خود می‌رسد، مرا غرق در شادی می‌کند. من خود را لبریز، فیاض، زنده، و در نتیجه شاد احساس می‌کنم. نثار کردن از دریافت کردن شیرین‌تر است، نه به سبب اینکه ما به محرومیتی تن در می‌دهیم، بلکه به این دلیل که شخص در عمل نثار کردن، زنده بودن خود را احساس می‌کند